บทที่ 405 ย่อมมีใจให้แน่

บทที่ 405 ย่อมมีใจให้แน่

แต่สาวน้อยก็ไม่สะดวกเข้าออกจวนอ๋องตงหยางจริง ๆ ในเมื่อไปไม่ได้ ก็ดูเหมือนไม่จำเป็นต้องเสียดาย

สาวน้อยเข้าใจเรื่องราวดี คงรู้ว่าไปไม่ได้จึงไม่คิดถึงเรื่องนี้ เลยไม่รู้สึกเสียดาย

ป๋อหวยจู่มองเว่ยเซี่ยที่ยิ้มอย่างเบิกบานสบายใจ แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ นางจึงใช้ชีวิตได้อย่างไร้ทุกข์ไร้กังวล

“สาวน้อยอาเซี่ยพักที่จวนสกุลชุยกับคุณชายเหยียน หากมีอะไรไม่คุ้นเคยก็บอกนายท่านสามชุยได้เต็มที่ หรือบอกข้าก็ได้”

“หลังงานแต่งผ่านพ้น แขกในบ้านกลับไปหมดแล้ว ข้าจะรับพวกเจ้ามาพักที่จวนสกุลป๋อ ตอนนี้เพิ่งปลายเดือน 10 กำหนดแต่งงานของข้าคือวันที่ 25 เดือน 12”