บทที่ 403 ในที่สุดก็ถึงเมืองหลวง

บทที่ 403 ในที่สุดก็ถึงเมืองหลวง

นั่นก็จริง

ญาติของตระกูลป๋อมีไม่น้อย เมื่อใกล้ถึงกำหนดแต่งงาน ญาติห่าง ๆ ย่อมพากันมาเยี่ยมเยียนไปมาหาสู่กัน หากสาวน้อยอาเซี่ยพักอยู่ในจวนของท่าน คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกคนซักถาม

ถึงอย่างไรน้องสาวอาเซี่ยแม้จะเป็นคนบ้านเดียวกับท่านปู่ แต่จะเป็นน้องสาวที่เป็นญาติห่าง ๆ หรือไม่ เรื่องระหว่างญาติด้วยกันย่อมรู้กันดีมิใช่หรือ

ป๋อหวยจู่เลิกคิ้วเล็กน้อย รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง ก่อนมองจวงโม่โจวแล้วกล่าวว่า “แต่น้องสาวอาเซี่ยพักในจวนอ๋องตงหยางไม่ได้ มิฉะนั้นจะสะดุดตาเกินไป”

“จะให้พักที่ตระกูลป๋อของเราก็ไม่ได้เช่นกัน หรือจะให้ไปพักข้างนอกเล่า”