กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 390 แต่ข้าอยากนอนตื่นสาย
นายท่านผู้นั้นที่เมืองหลวงหรือ?
ซื่อจื่อ คุณชายป๋อ?
เว่ยเซี่ยชะงัก รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูไม่ชอบมาพากลอยู่ตรงไหนสักแห่ง แต่คิดอย่างไรก็นึกไม่ออก จึงเลิกติดใจแล้วยิ้มหันไปมองนายน้อยถาน
“มีนายน้อยถานไปด้วย ช่างดีเหลือเกิน ระหว่างทางพวกเราก็มีเพื่อนร่วมทางเพิ่มอีกคน”
เห็นเว่ยเซี่ยดีใจเช่นนี้ ถานเสวียนอิ๋นก็หัวเราะอย่างเบิกบานอยู่สองสามครั้ง พอเห็นพ่อบ้านของเรือมาแล้วจึงเอ่ยกับเหยียนเซวียนว่า
“อาเซวียน เจ้าพาเด็กหญิงอาเซี่ยเข้าไปพักผ่อนก่อน ข้าจะไปจัดการธุระบนเรือ”
เหยียนเซวียนพยักหน้ารับ แล้วพาเว่ยเซี่ยเข้าไปในห้องก่อน พวกเขาพักอยู่ในห้องส่วนตัวเดียวกัน แต่แยกห้องนอน