บทที่ 389 ออกเดินทางสู่เมืองหลวง

บทที่ 389 ออกเดินทางสู่เมืองหลวง

วันที่สิบเอ็ดเดือนเจ็ด บ้านสกุลเว่ยคึกคักตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งที่เว่ยเซี่ยเตรียมสัมภาระเรียบร้อยแล้ว หลี่ซื่อกับหานหลัวก็ยังเดินเข้าออกห้องของนางไม่หยุด ประเดี๋ยวหยิบเสื้อคลุมมาเพิ่ม ประเดี๋ยวเอาขนมใส่ห่อผ้า ราวกับเกรงว่าลูกสาวจะขาดสิ่งใดระหว่างเดินทาง

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ไปอยู่ที่เมืองหลวงตลอดไปเสียหน่อย” เว่ยเซี่ยนั่งมองหีบที่วางเรียงกันแล้วยิ้มอย่างจนใจ “หากเอาของไปมากกว่านี้ เรือของสกุลถานคงต้องขนสัมภาระให้ข้าเพียงคนเดียวแล้ว”

หลี่ซื่อได้ยินก็หัวเราะ ก่อนหยิบเสื้อผ้าฤดูหนาวออกมาพับเสียใหม่ “ทางเหนือต่างจากเยว่เฉิง พอถึงเมืองหลวงก็อาจเริ่มหนาวแล้ว เจ้าเป็นเด็กจะรู้จักดูแลตัวเองได้อย่างไร”