บทที่ 364 เจ้าเขินหรือ

บทที่ 364 เจ้าเขินหรือ

เหยียนเซวียนเห็นเว่ยเซี่ยยิ้มตาหยี จึงถามยิ้ม ๆ ว่า “น้องสาวอาเซี่ยคิดว่าเถ้าแก่จะขาดทุนหรือไม่?”

“ไม่หรอก” เว่ยเซี่ยถอนสายตากลับมามองชามบะหมี่ร้อนกรุ่น เห็นไข่นกกระทา เต้าหู้ หัวไชเท้าซอย และเห็ด ก็พูดอย่างยิ้มแย้ม

“ชามละ 28 เหรียญทองแดง สิ่งที่กินเข้าไปไม่ใช่แค่บะหมี่ แต่ยังเป็นน้ำใจที่มีให้แก่กันด้วย”

ร้านบะหมี่เพิ่มปริมาณมาโดยตลอดแต่ไม่ขึ้นราคา ชาวบ้านเองก็ไม่ฉวยโอกาสเอาเปรียบ ต่างนำวัตถุดิบที่บ้านมีมามอบให้

เมื่อให้และรับตอบแทนกันเช่นนี้ กิจการก็ยังดำเนินต่อไปได้ ส่วนความอบอุ่นระหว่างผู้คนก็ยิ่งเพิ่มพูน

“พี่เหยียน ข้าชอบตรอกนี้มาก กินบะหมี่อยู่ยังรู้สึกอบอุ่นเลย”