กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 339 บุปผาพิษที่เขาปลูก
หลี่ซื่อมองแปลงผักที่ตนตั้งใจดูแลด้วยความพึงพอใจ นางจูงมือเว่ยเซี่ยพลางยิ้มแนะนำผักแต่ละชนิด
“แปลงผักเต็มไปด้วยผักแล้ว รออีกราวครึ่งเดือน ผักกาดหอม ผักโขม ผักกาดขาว ผักโขมแดง และผักบุ้งพวกนี้ก็กินได้”
“ผักชนิดอื่นยังต้องรออีกหน่อย”
เว่ยเซี่ยพยักหน้า มองแปลงผักของพวกเขาแล้วกล่าวยิ้มอย่างเบิกบานว่า “อีกไม่กี่เดือน หอสุราของพวกเราก็ไม่ต้องซื้อผักจากที่อื่นแล้ว เอาจากแปลงผักของเราได้เลย”
“ใช่!” หลี่ซื่อกล่าวอย่างยินดี “ผักที่ปลูกเองช่วยประหยัดเงิน ทั้งยังกินได้อย่างสบายใจ”