บทที่ 320 ข้าไม่ปรานีแน่

บทที่ 320 ข้าไม่ปรานีแน่

ทุกคนได้ยินก็รีบพยักหน้า สวัสดิการดีถึงเพียงนี้ ย่อมต้องช่วยกันบอกต่อ หากพลาดไปคงน่าเสียดายแย่

“ตกลง ถ้าอย่างนั้นคุณหนูเว่ย หอสุราของเราจะรับพ่อครัวกี่คนหรือ? ข้ามีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งเป็นพ่อครัว ฝีมือดีมาก”

หานอู่จื่อมองเว่ยเซี่ยด้วยความยินดีจนแทบเก็บไม่อยู่ “ข้าจะให้ลูกพี่ลูกน้องมาลองสมัครที่หอสุราของเราได้”

พอได้ยินคำว่า ‘ของเรา’ เว่ยเซี่ยก็รู้สึกสบายใจ จึงมองเขาแล้วบอกว่า “ตอนนี้กำหนดไว้สิบห้าคน หากกิจการหอสุราดีขึ้น ค่อยรับพ่อครัวเพิ่ม”

“ตอนนี้มีแค่แปดคน ข้าต้องให้ลูกพี่ลูกน้องมาลองสมัครให้ได้ หอสุราดี ๆ เช่นนี้พลาดไปน่าเสียดายเกินไป!”