กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 307 เขาคือพี่ชายของบ้านอื่น
เหยียนเซวียนฟังแล้วเห็นเว่ยเซี่ยเอียงศีรษะน้อย ๆ มองเขาอีกครั้ง ก็อดหัวเราะไม่ได้ ทว่าคราวนี้ไม่ได้ห้ามนางอีก เพียงมองตามนางไป
เป็นดังที่นางพูด ในเมื่อเขาจูงมือนางอยู่ จะปล่อยให้นางหกล้มได้อย่างไร
เขาจึงจูงมือนางไว้ แล้วมุ่งหน้าไปยังหอสุราก่อน
คุณชายรองเว่ยหอบของกินกองใหญ่เดินตามหลัง มองทั้งสองที่เดินเคียงชิดกันอยู่เบื้องหน้าแล้วเลิกคิ้ว รู้สึกทั้งแปลกใจและขบขัน
เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าพวกเขาต่างหากเป็นพี่น้อง ส่วนตนกลับเป็นพี่ชายของบ้านอื่นกันเล่า?
คุณชายรองเว่ยหัวเราะอย่างจนใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงมองเว่ยเซี่ยกับเหยียนเซวียนที่พูดคุยหยอกล้อกัน แล้วมองเหยียนอวี๋ที่กระโดดโลดเต้นนำทาง