บทที่ 282 จะไม่มีของขวัญได้อย่างไร

บทที่ 282 จะไม่มีของขวัญได้อย่างไร

คนอื่น ๆ ฟังแล้วก็ยกมือกุมหน้าผากหัวเราะอย่างเอ็นดู มองหานเฉิงที่ยิ้มอย่างได้ใจแล้วมองหลี่ชีอี้ที่ยินดีและใจกว้าง หูผิงหนานยักไหล่ยิ้ม

“ได้ ของดี ๆ ก็ต้องมีให้ทุกคน”

คุณชายรองเว่ยเองก็กุมหน้าผาก ของที่ระลึกนี่เห็นทีจะขาดไม่ได้แล้วสินะ

เว่ยเซี่ยเม้มปากเล่อเซี่ยว แต่สมควรมอบของที่ระลึกให้หานเฉิงจริง ๆ จากกันคราวนี้คงต้องรอถึงสามปีจึงจะได้พบกันอีก

เช่นนั้นนางทำถ้วยชาให้หานเฉิงสักใบด้วยดีกว่า

พอนึกได้เช่นนั้น เว่ยเซี่ยก็เริ่มทำถ้วยชาทันที ส่วนคนอื่น ๆ ก็ทำเครื่องปั้นดินเผาต่อ

หลังผลงานผึ่งจนแห้ง เด็กรับใช้ก็ยกออกไปใส่เตาเผา รอให้เผาจนเสร็จ ซึ่งอย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม