บทที่ 265 อยากพบกันก็ไม่ยาก

บทที่ 265 อยากพบกันก็ไม่ยาก

เว่ยเซี่ยลงจากชั้นบนแล้วไปทำอาหาร หลายวันนี้นางทำทุกอย่างที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยกินแต่ปรารถนาจะลองชิมเป็นพิเศษออกมาจนหมด

เพราะการได้ลิ้มรสอาหารอร่อยเป็นเรื่องน่ายินดี

อีกทั้งพวกเขาใกล้จะถึงป้อมหน้าประตูเมืองแล้ว

“ก่อนมื้อกลางวันพรุ่งนี้ พวกเราก็ถึงป้อมหน้าประตูเมืองแล้ว” เว่ยเซี่ยกินมื้อเย็นพลางกล่าวกับหลี่ซื่อและคนอื่น ๆ “ในที่สุดพวกเราก็จะถึงเสียที รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วยิ่งนัก”

คุณชายรองเว่ยกินข้าวพลางพยักหน้าเห็นด้วย “อืม ข้าก็รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเช่นกัน”

กล่าวจบ เขามองเว่ยต้าหลางที่ยังคงดูป่วยกระเสาะกระแสะด้วยความสงสาร ตักโจ๊กบ๊วยเปรี้ยวให้เขาหนึ่งชาม “พี่ใหญ่เมาเรือทุกครั้งที่นั่งเรือ โชคดีที่ในที่สุดก็มาถึงเสียที”