กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 258 ระวังตัวไม่น้อย
เว่ยเซี่ยสงสัยอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เลิกคิด ตั้งใจดื่มด่ำกับอาหารอร่อยอย่างเต็มที่ พอกินเสร็จนางก็ตั้งใจจะไปพักบนเตียง แต่กลับได้ยินท่านไป๋รองเรียกนางจากนอกห้อง
นางชะงักไปก่อน แล้วจึงเปิดประตูถามด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านไป๋รองมีธุระกับข้าหรือ?”
“ไม่ใช่ข้าที่ตามหาอาเซี่ยหนู แต่เป็นแขกผู้ทรงเกียรติตามหาเจ้า” ท่านไป๋รองหอบหายใจเฮือกหนึ่ง มองเว่ยเซี่ยพลางกล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าไปเก็บชามตะเกียบบนชั้นสาม แขกผู้ทรงเกียรติพอใจกับฝีมือทำอาหารของอาเซี่ยหนูมาก จึงอยากพบเจ้า”
เว่ยเซี่ยชะงักเล็กน้อย ก่อนเลิกคิ้วกล่าวว่า “ข้านับเป็นแม่ครัวตัวน้อยแล้ว แขกผู้ทรงเกียรติคิดอยากพบข้าผู้เป็นท่านแม่ได้อย่างไร?”
พวกเขาคงไม่ว่างกันขนาดนั้นกระมัง?