กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 205 แน่นอนว่าต้องแบ่งปัน
เว่ยเซี่ยได้ฟังแล้วหัวใจก็สั่นสะท้าน ตกใจจนร่างแข็งทื่อไปหมด นางเงยหน้ามองเหยียนเซวียน เขายังคงอบอุ่นดุจแสงตะวัน ดวงตาและคิ้วสะอาดผุดผ่อง ราวกับแสงจันทร์กระจ่าง
น้ำเสียงของเขาก็อ่อนโยนเป็นพิเศษ คล้ายกำลังพูดเรื่องธรรมดาทั่วไปเท่านั้น
แต่นางกลับเหลือบเห็นเหยียนเซวียนผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ
ที่แท้เมื่อได้ยินว่าคนในราชวงศ์เป็นผู้ขุดเหมืองทอง เหยียนเซวียนเองก็เคยหวาดหวั่นอยู่บ้าง
ก็จริง เกือบจะต้องแย่งชิงของกับราชวงศ์เข้าแล้ว
เขายังเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปี ต่อให้ฉลาดสุขุมเพียงใด เมื่อชีวิตของคนทั้งครอบครัวตกอยู่ในอันตราย จะไม่หวาดกลัวได้อย่างไร
โชคดีที่เหยียนเซวียนไม่ใช่คนโลภทรัพย์ มิฉะนั้นในเวลาหนึ่งเค่อที่ขุดพบเหมืองทอง เขาคงยากจะรักษาชีวิตไว้ได้จริง ๆ