บทที่ 203 ไม่มีทางไม่มารับเขา

บทที่ 203 ไม่มีทางไม่มารับเขา

เพราะคุณชายรองเว่ยต้องไปเรียน จึงไปท่าเรือกับเว่ยเซี่ยไม่ได้ แต่พอถึงต้นยามโหย่วเขาก็เลิกเรียนแล้ว สามารถไปเลี้ยงต้อนรับเหยียนเซวียนที่หอสุราหงเต๋อได้

เว่ยเซี่ยจึงไปท่าเรือรับเหยียนเซวียนคนเดียวก่อน แต่ตอนนี้ยังเช้าอยู่ นางยังต้องแวะไปร้านโฉมงามเพื่อจัดการธุระในร้านให้เรียบร้อยก่อน

นายท่านรองโม่ไม่อยู่เมืองผิงเฉิง เรื่องในร้านโฉมงามจึงให้นางจัดการทั้งหมด มีธุระไม่น้อยทีเดียว

พอดีท่าเรือที่เหยียนเซวียนจะลงอยู่ทางใต้ของเมือง นางไปจากร้านโฉมงามได้เลย สะดวกมาก

เมื่อไปถึง มีคนไม่น้อยรออยู่ที่ท่าเรือ นางกวาดตามองศาลาพักแห่งหนึ่ง พลันเห็นเงาร่างคุ้นตา จึงกางร่มเดินเข้าไปหาและร้องเรียกเสียงใส