บทที่ 196 ก็ไม่ต้องมากขนาดนี้

บทที่ 196 ก็ไม่ต้องมากขนาดนี้

เว่ยเซี่ยฟังแล้วก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะเห็นชุยฮ่าวจือไม่กินข้าว แต่รีบไปซื้อเกลือทะเลก่อน

มองดูฝีเท้าเร่งรีบของเขาแล้ว นางอดยกยิ้มไม่ได้ หากนายอำเภอชุยคิดถึงชาวบ้านเช่นนี้อยู่เสมอ

เช่นนั้นพอพวกนางไปเมืองหลวงในอีก 3 ปี นายอำเภอชุยก็คงครบวาระ 3 ปีพอดี แล้วเลื่อนตำแหน่งไปเมืองหลวงกระมัง?

“อาเซี่ยน้องสาว เจ้านี่รู้อะไรมากมายจริง ๆ”

ป๋อหวยจู่มองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเลื่อมใส นางทั้งทำอาหารเป็น ทำอาหารโอสถเป็น ขุดเหมืองทองได้ คราวนี้เขายังพบว่านางรู้ด้วยว่าเกลือช่วยให้หิมะละลายได้

เขาอ่านหนังสือมาตั้งมากมาย ยังไม่รู้เรื่องนี้เลย

ที่นางบอกว่าบังเอิญกินหิมะผสมเกลือแล้วค้นพบ เกรงว่าจะพูดไปอย่างนั้นเอง