บทที่ 179 อย่ามัวแต่คิดพึ่งโชค

บทที่ 179 อย่ามัวแต่คิดพึ่งโชค

หลี่ซื่อเห็นท่าทีของท่านแม่ต้าจงแล้วก็ขมวดคิ้ว แต่เรื่องแต่งงานของลูก ๆ ต้องรอบคอบ แม้พูดถึงคนอื่นลับหลังจะไม่ดีนัก

แต่คนเราย่อมมีใกล้ชิดห่างเหิน ยากจะไม่ลำเอียง ต้าจงเป็นเด็กซื่อสัตย์และประพฤติตัวดี นางไม่อยากเห็นเขาเสียเปรียบทางบ้านพ่อตา

“แล้วราชวงศ์ต้าหมิงเล่า เมื่อครู่เจ้าบอกว่ากำลังหาคู่ให้ราชวงศ์ต้าหมิงเหมือนกัน คุยกับบ้านไหนแล้วหรือ”

ท่านแม่ต้าจงเห็นทุกคนมองตน จึงยื่นมือไปกุมมือหลี่ซื่อ รู้ว่านางหวังดี แล้วหันไปยิ้มให้ท่านแม่ราชวงศ์ต้าหมิง เปลี่ยนเรื่องที่พูดค้างไว้

“มีแม่นางที่ถูกตาต้องใจกันอยู่คนหนึ่ง”