กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 169 ทำไมต้องทำตัวห่างเหินถึงเพียงนี้
จวงโม่โจวตัดสินใจได้ในใจแล้ว ครั้นมองเว่ยเซี่ยก็ยังอาลัยอาวรณ์อยู่มาก จากนั้นจึงถอนหายใจเบา ๆ แล้วปอกทับทิมให้นางกิน
ทั้งสองพูดคุยเรื่องอื่นกันอีก พอเห็นว่าฟ้าเริ่มมืด พวกเขาก็ต้องกลับผิงเฉิงแล้ว
“พอถึงวันที่ 4 เดือนหนึ่ง ข้าจะให้คนไปรับพวกเจ้าที่บ้านมาที่ว่าการอำเภอ”
เว่ยเซี่ยพยักหน้า “ได้”
พวกเขาออกมาข้างนอกได้พักหนึ่งแล้ว ถึงเวลาต้องกลับเช่นกัน
หลังกล่าวลาเหล่าจวงโม่โจว เว่ยเซี่ยก็กลับตระกูลหยางพร้อมคุณชายรองเว่ย
ป๋อหวยจู่มองตามแผ่นหลังของพวกเขาแล้วส่ายหน้าทอดถอนใจ ไม่คิดเลยว่าชนบทเช่นนี้จะเลี้ยงดูพี่น้องที่เฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ได้