บทที่ 129 กลับบ้านไปกินข้าวกับข้า

บทที่ 129 กลับบ้านไปกินข้าวกับข้า

นายท่านรองโม่มองร่างเล็ก ๆ ของนาง แล้วนึกเปรียบเทียบกับลูกสาวตน ก็รู้สึกขมขื่นใจ หากเขามีลูกสาวที่ฉลาดเฉลียวเช่นเว่ยเซี่ย คงทะนุถนอมดั่งแก้วตาดวงใจ

แม้ลูกสาวจะทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง เขาก็ยังเลี้ยงดูราวกับแก้วตาดวงใจ แต่ก็อดอิจฉาท่านพ่อท่านแม่ของอาเซี่ยไม่ได้

เด็กน้อยคนนี้เกิดในครอบครัวชาวนา แต่ได้ยินว่านางมีพี่ชายคนหนึ่งกำลังเรียนอยู่ที่สำนักศึกษาหงหู

เฮ้อ แน่นอนว่าคนธรรมดาย่อมเทียบคนมีพรสวรรค์ไม่ได้

แต่…

นายท่านรองโม่มองเว่ยเซี่ยที่กำลังตั้งใจทำงาน จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว ดวงตาของเขาพลันเป็นประกาย