บทที่ 128 ล้วนเป็นคนกันเอง

บทที่ 128 ล้วนเป็นคนกันเอง

เว่ยเซี่ยนั่งรถม้าไปยังร้านโฉมงามของพวกเขา แม้จะอยู่ทางใต้ของเมืองเช่นกัน แต่ก็ไม่ใกล้ร้านบะหมี่ของพวกนางนัก เมื่อลองคำนวณยามเดินทางแล้ว นางคิดว่าคงใช้เวลาหนึ่งก้านธูป

พอใกล้ถึง นางก็เปิดม่านออกดู เห็นว่าบริเวณนี้ส่วนใหญ่เป็นร้านเครื่องประทินโฉม ยังมีหอทองและหอคุณหนูด้วย

คนที่เข้าออกส่วนใหญ่เป็นสตรี เว่ยเซี่ยเห็นแล้วก็ยิ้มทันที นายท่านรองโม่มีหัวการค้าจริง ๆ

เลือกที่ตั้งร้านโฉมงามไว้ตรงนี้เหมาะเจาะอย่างยิ่ง

“นายท่านรองโม่”

“แม่นางอาเซี่ยมาแล้ว”

เว่ยเซี่ยเพิ่งมาถึงหน้าประตู ก็เห็นนายท่านรองโม่กำลังส่งบุรุษวัยกลางคนออกมา ดูจากเครื่องแต่งกายแล้วน่าจะเป็นพ่อค้า รอให้พวกเขาคุยกันเสร็จ นางจึงก้าวเข้าไป