บทที่ 118 ไม่เลือกกินกระมัง

บทที่ 118 ไม่เลือกกินกระมัง

จวงโม่โจวเห็นเว่ยเซี่ยกำลังกินวุ้นเส้นเปรี้ยวเผ็ด ทั้งยังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อ จึงเลิกคิ้วยิ้มน้อย ๆ วุ้นเส้นนี้อร่อยจริง ๆ กินเข้าไปมากก็มีเหงื่อซึม ร่างกายพลอยอบอุ่นขึ้นไม่น้อย

กินวุ้นเส้นเปรี้ยวเผ็ดในฤดูหนาวก็ไม่เลว

แต่เมื่อเห็นว่าเว่ยเซี่ยยังอยากกิน จวงโม่โจวจึงรินน้ำชาให้ถ้วยหนึ่ง พลางยิ้มกล่าวว่า “มื้อเช้าไม่ควรกินมากนัก ดื่มชาสักคำก่อนเถิด”

เว่ยเซี่ยไม่ได้กินวุ้นเส้นเปรี้ยวเผ็ดมานานแล้ว จึงอยากกินเพิ่มอีกหลายถ้วย ทว่าท้องของนางบอกว่าอิ่มแล้ว

นางจึงจำต้องรับถ้วยชาที่จวงโม่โจวยื่นให้ จิบไปสองคำ รสชาติดีทีเดียว ดูก็รู้ว่าเป็นชาล้ำค่า แม้นางจะไม่รู้ว่าเป็นชาชนิดใดก็ตาม