บทที่ 110 พาพวกเขามาพบข้า

บทที่ 110 พาพวกเขามาพบข้า

เว่ยเซี่ยเห็นคนชุดดำเหล่านี้ถูกควบคุมไว้แล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลี่ซื่อกับคุณชายรองเว่ยยังโอบนางไว้ในอ้อมแขน ทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้น แต่แล้วนางก็เหลือบมองคนชุดดำบนพื้นอย่างฉงน

เมื่อเห็นหนังด้านบนมือของพวกเขา นางก็ขมวดคิ้ว คนเหล่านี้ฝึกยุทธ์มานานหลายปี แต่ดูไม่เหมือนมือสังหาร เมื่อมองรอยแผลตรงง่ามนิ้วโป้ง นางก็อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาเป็นทหารหรือไม่

แต่พวกเขาน่าจะมีบาดแผลตามตัว จึงถูกจัดการได้ง่ายเช่นนี้ แน่นอนว่าเป็นเพราะท่านย่าของนางตอบสนองรวดเร็วและมีวิชายิงธนูยอดเยี่ยม จึงยิงพวกเขาได้ ทำให้พวกเขาไม่มีแรงทำร้ายผู้ใด

“พวกเจ้าไม่เป็นไรกันใช่หรือไม่!!”