บทที่ 109 ค่ำคืนถูกลอบโจมตี

บทที่ 109 ค่ำคืนถูกลอบโจมตี

ขุนนางตำแหน่งสูงที่สุดที่เว่ยชุนเคยพบก็คือเจ้าเมือง พวกเขาเป็นเพียงชาวบ้านสามัญ จู่ ๆ ต้องมาเจอราชครูจากเมืองหลวงกับเชื้อพระวงศ์และเครือญาติผู้สูงศักดิ์ ย่อมอดหวาดกลัวไม่ได้

ทว่าเมื่อได้ยินเสียงใสกังวานของเว่ยเซี่ยที่เอ่ยปลอบประโลม เว่ยชุนก็สงบลงได้อย่างรวดเร็ว

พวกเขาแค่ทำอาหารให้อร่อย หากทำให้พวกเขาพอใจได้ย่อมเป็นเรื่องดี แต่หากไม่พอใจ ก็คงไม่ถึงกับตัดหัวพวกเขาเพียงเพราะอาหารไม่กี่มื้อ

เว่ยเซี่ยได้ยินเสียงหายใจสงบนิ่งของเว่ยชุนก็ยิ้ม จากนั้นเห็นหลี่ซื่อกับแม่เฒ่าเว่ยจัดข้าวของเสร็จแล้ว ต่างเดินมานอนด้วย นางจึงขยับที่ให้

หลี่ซื่อยกมือลูบแผ่นหลังนางเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงแผ่ว “นอนเถิด เจ้าเองก็เหนื่อยแล้ว”