บทที่ 105 ผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวงที่กลับบ้าน

บทที่ 105 ผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวงที่กลับบ้าน

เว่ยเซี่ยกับคนอื่น ๆ กินซุปเนื้อแพะร้อน ๆ กับเนื้อหอมกรุ่น แม้ในห้องจะหนาวสะท้าน แต่พวกนางกลับกินจนเหงื่อร้อนผุดออกมา

ครอบครัวกินของอร่อยไปพลางพูดคุยกันไปพลาง แม่เฒ่าเว่ยอาลัยเว่ยเหล่าซื่อมาก จึงดึงเขาไว้คุยอยู่นาน ล้วนแต่กำชับให้ดูแลตนเองให้ดี แล้วยังพูดถึงเรื่องหนานหนานด้วย

เว่ยเหล่าซื่อรับปากทุกข้อ ตั้งแต่เดินทางเข้าสอบคัดเลือกขุนนางที่ซ่างจิง เขาก็ไม่ได้อยู่เคียงข้างบิดามารดาบ่อยนัก เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกผิดอยู่ในใจ โชคดีที่สุขภาพของบิดามารดายังแข็งแรง ไม่เช่นนั้นเขาคงละอายใจอย่างยิ่ง

“เจ้าใช้ชีวิตกับอาหลัวให้ดี แค่รู้ว่าพวกเจ้ามีชีวิตที่ดี ข้ากับท่านพ่อของเจ้าก็วางใจแล้ว”