บทที่ 35 ความมั่งคั่งเป็นหนึ่ง

บทที่ 35 ความมั่งคั่งเป็นหนึ่ง

เสียงของเว่ยเซี่ยยังเจือความไร้เดียงสาน่ารักของเด็กน้อย ฟังดูออดอ้อนและใสกังวานยิ่ง ภรรยาต้าจ้วงได้ยินแล้วก็รู้สึกอบอุ่นในใจ อบอุ่นยิ่งกว่าแสงแดดเจิดจ้าที่ส่องลงบนร่างเสียอีก

ทว่านางกลับน้ำตารื้นด้วยความขมขื่น ลูบท้องพลางรู้สึกเศร้าสลด โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงต้าอาที่ต้องลำบากมาตั้งแต่เด็ก อายุเพียง 9 ขวบก็ถูกส่งไปเป็นเจ้าสาวเด็กให้คนปัญญาอ่อน นางก็ยิ่งทุกข์ใจ

แต่นางเป็นท่านแม่ที่ไร้ประโยชน์ ต่อให้นางร้องไห้ตะโกนห้าม ต่อให้เกือบแท้งลูก ลูกสาวก็ยังถูกขายไปอยู่ดี

หากลูกในท้องครานี้ยังเป็นหญิง ก็ต้องมาลำบากไปกับนางอีก หากเป็นเช่นนั้น มิสู้ไม่ต้องคลอดออกมาเสียยังดีกว่า