บทที่ 25 พยายามแล้วก็พอ

บทที่ 25 พยายามแล้วก็พอ

เหยียนเซวียนมาทำธุระทางใต้ของเมือง พอดีอยู่ใกล้สำนักศึกษาหงหู ได้ยินว่าท่านอาจารย์ซึ่งเคยสอนเขาย้ายมาสอนที่สำนักศึกษาหงหู จึงแวะไปเยี่ยมท่านอาจารย์

เพิ่งเดินออกมา ก็ได้ยินใครบางคนเรียกเขา เสียงนั้นคุ้นหูยิ่งนัก เขาจึงก้มมองไปโดยไม่รู้ตัว แล้วเห็นแม่นางตัวน้อยวัยห้าหกขวบกำลังโบกมือให้เขา

นางสวมเสื้อกระโปรงตัวสั้นสีชมพู แม้รูปแบบจะธรรมดาแต่ใหม่เอี่ยม ผมเกล้าเป็นมวยสองข้างผูกด้วยริบบิ้นสีชมพู คิ้วตาโค้งดุจจันทร์เสี้ยว ดวงตาสุกใสมีชีวิตชีวา แม้ร่างเล็ก ๆ จะกลืนไปกับฝูงชน เขากลับจำได้ทันทีที่เห็น

“น้องสาวอาเซี่ย!”