บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา

บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา

แสงตะวันแผดจ้ากลางนภา สาดลงบนผืนดินแตกระแหง แม้แต่กบในนาข้างทางยังคร้านจะขยับ ทันใดนั้นเสียงฆ้องกลองแสบแก้วหูก็ดังขึ้นในหมู่บ้านอันเงียบสงัด ตามมาด้วยเสียงร้องไห้คร่ำครวญ ทั้งเศร้าโศก คับแค้น และสิ้นหวัง อึดอัดจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก

“แค่ก ๆ”

เว่ยเซี่ยเพิ่งฟื้นขึ้นมาก็รู้สึกคอแห้งผาก ไอแห้ง ๆ อยู่หลายครั้ง นางรู้สึกคันคอจนเจ็บแสบ จึงไม่กล้าส่งเสียงอีก เพียงลืมตาขึ้นมองสภาพภายในห้อง

นางยังไม่ทันได้ตั้งสติ ก็สะดุ้งเฮือกเพราะเสียงโศกเศร้าจากข้างนอก ยกมือกุมลำคอ เตรียมออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับเห็นมือเท้าเล็กจ้อยของตนเอง จึงยืนนิ่งงัน สมองแทบระเบิด