เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 325 ผู้พลีมรรคา: หนทาง
ตลอดทางลงจากภูเขา มู่เสียนชิงไม่พูดอะไรสักคำ
พูดให้ถูกคือ เขาไม่ได้แม้แต่จะกล่าวลามู่เหมี่ยน
เขาไม่อยากพูดคำที่ทำให้เสียกำลังใจ คนเราไม่ควรงมงายอย่างไร้เหตุผล แต่บางครั้งก็มีเพียงความงมงายเท่านั้นที่สะท้อนความรู้สึกในใจได้
จนกระทั่งพวกเขาเดินผ่านโรงน้ำชาและเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน ชะเง้อคอยมองไปทางภูเขาใหญ่
พอพี่สาวเห็นพวกเขา ความเคร่งเครียดบนใบหน้าก็หายไปในชั่วพริบตา น้ำเสียงมีแววตำหนิอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่าคือความสบายใจ: “พวกคุณกลับมาช้ากันขนาดนี้ได้ยังไงคะ? ฉันยังกลัวว่าพวกคุณไปเกิดเรื่องในภูเขา ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เป็นความผิดของฉันจริง ๆ”
มู่เสียนชิงยิ้มขึ้นอย่างลื่นไหล ไม่เผยความหม่นหมองแม้แต่น้อย: “ทำให้พี่เป็นห่วงแล้วครับ พวกเราเดินวนเพิ่มอีกสองรอบเลยลืมเวลา”