กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 273 ผู้พลีมรรคา: หนี้ที่ค้าง
ตอนที่กวนซานวางมู่เสียนชิงลงบนเตียง มู่เสียนชิงก็ใช้แขนโอบรัดคอเขาไว้ตามจังหวะ แล้วดึงเขาให้โน้มลงมา
เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยังหมาด ๆ กลิ่นแชมพูหอมฟุ้งเป็นพิเศษ
เส้นผมทีละปอย ๆ อย่างเอาแต่ใจและพัวพัน เกี่ยวกระหวัดกวนซานไว้
มู่เสียนชิงเหลือบตามองอย่างมีเลศนัย เสียงจงใจกดไว้ที่ปลายลิ้น ไม่ยอมออกเสียงให้ชัด “โอ๊ย พอช่างกวนฟื้นจิตวิญญาณขึ้นหน่อย ก็อยากจะอวดดีขึ้นมาแล้ว”
มือของกวนซานเท้าอยู่ข้างเอวเขา พอได้ยินก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากดที่ริมฝีปากมู่เสียนชิง
มู่เสียนชิงอ้าปากอย่างว่านอนสอนง่าย งับปลายนิ้วเขาไว้ สัมผัสแค่วูบเดียวก็ปล่อย
ทั้งร้อนทั้งชื้น ทั้งนุ่ม ยังหลงเหลืออยู่ที่ปลายนิ้ว แววตากวนซานก็มืดลงไปอีก “ครั้งก่อนคุณค้างหนี้ไว้”