กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 255 ดอกจูจื่อร่วง: ฝันร้าย
“เหมียวจื่อ?” เจ้าภาพจ้องเงามายาตรงหน้า ฝ่ามือมีเหงื่อ กำหมัดทีก็เหนอะหนึงเต็มมือ เขาลองเอ่ยขึ้น “ทำไมยังไม่ไปอีก?”
ฟึ่บ!
เจ้าภาพยังไม่ทันกะพริบตา เงามายาที่เมื่อครู่ยังห่างเขาหลายเมตร ในชั่วพริบตาก็ประชิดติดใบหน้าเขา!
ตรงหน้าเขาคือดวงตาสีเทาขาวที่ไร้พลังชีวิต ความกดดันเย็นยะเยือกปนกลิ่นดินนั้น ปกคลุมเขาอย่างแน่นหนา
“อ๊าก!!” เจ้าภาพตกใจจนร้องออกมาดังลั่น ถอยหลังไปหลายก้าวจนเท้ากระทืบพื้น คำด่าหลุดออกจากปากทันที “สารเลวน้อย ไสหัวไปให้พ้น!”
น่าเสียดาย คราวนี้คำด่าของเขากลับไม่ได้ทำให้เสิ่นเหมียวกลัวเลย
กลับทำให้เสิ่นเหมียวหัวเราะคิก ๆ ขึ้นมาเสียอีก
ว่างเปล่า พิลึกพิลั่น เปี่ยมด้วยเจตนาร้ายที่ไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย