เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 239 ดอกจูจื่อร่วง: ตกหน้าผา
บอกว่าจะรอ กวนซานก็รอจริง ๆ
เขากอดถุงผ้าที่ทำกันน้ำไว้เรียบร้อยแล้ว นั่งตัวตรงอยู่ในห้องโถงใหญ่ เม็ดฝนกระทบกระเบื้องสีเขียวเหนือหัวดังเปาะแปะอึกทึก แต่เขากลับนิ่งสงบราวกับภูผา
เขารอไปเรื่อย ๆ จนท้องฟ้าสีเทาหม่นกลายเป็นดำอ่อน สุดท้ายก็ดำสนิท กลืนหายไปกับค่ำคืนที่ฝนตก
จู่ ๆ กระเบื้องสีเขียวเหนือหัวก็มีเสียงเคาะดังขึ้น
เป็นเสียงเดียวที่คมชัด ต่างจากเสียงเม็ดฝน
กวนซานลุกขึ้นยืน จุดธูปหอมสามดอกหน้าแท่นประดิษฐานเทพ
ธูปเพิ่งปักเสร็จ ประตูรั้วก็มีเสียงเคาะอีกครั้ง
เสียงผู้ชายแปลกหน้าที่ร้อนรนดังเข้ามา “ช่างกวน ฝนตกหนักจนสุสานบรรพชนบ้านผมถูกน้ำเซาะเปิด คุณช่วยไปดูให้หน่อยได้ไหม?”
กวนซานออกจากห้องโถง สวมอุปกรณ์คล้ายหูฟังไว้ที่หู แล้วสวมหมวกงอบปิดหูไว้ จากนั้นจึงเดินตรงไปดึงประตูรั้วเปิด