กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 อัตตาสุดท้าย: เกิดเรื่อง
“ฮึ!” เจียงเฟิงเสียนคว้าพู่ห้อยขึ้นมา นิ้วมือขยี้มันอย่างตามใจ แฝงความดูแคลน “ผมจะมีอะไรปิดบังได้?”
กวนซานชี้ไปที่พู่ห้อย “เช่นมันไง”
เจียงเฟิงเสียนก็ยกพู่ห้อยขึ้นมาที่ระดับสายตาตามจังหวะ สายตาตกลงบนวงแหวนเชื่อมที่ต่อพู่เชือกบนกับล่าง
วงหยกสีเขียวมรกต เมื่อแสงแดดส่องทะลุ ราวกับทะเลสาบอันเงียบสงบสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา เงียบสงบจนชวนหลงใหล
อาศัยแสงแดดเป็นเครื่องบัง ในก้นตาของเจียงเฟิงเสียนมีร่องรอยความคิดถึงแล่นผ่านแทบสังเกตไม่เห็น แต่เมื่อเขาดึงมือกลับ มันก็เลือนหายไปจนสิ้น
เจียงเฟิงเสียนถาม “พู่ห้อยนี้เป็นอะไรไป?”
กวนซานสังเกตการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าแต่ละส่วนของเขาอย่างละเอียด “คุณไม่รู้?”