เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 ห้วงน้ำลึกแห่งเมืองราชา
เซียวมู่หยางมองไปยังฮวาเฉียนอวี่ ครั้นเห็นนางมิได้เอ่ยปาก เขาก็มิได้ชิงพูดขึ้นก่อนเช่นกัน ชั่วขณะนั้น บรรยากาศภายในโถงใหญ่จึงพลันกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
“ตอนอยู่ที่ภูเขาฟูจื่อ เป็นข้าที่เข้าใจเจ้าผิดไปเอง” ในที่สุดฮวาเฉียนอวี่ก็เอ่ยปาก ทำลายบรรยากาศอันเงียบงันลง
“มิอาจโทษเจ้าได้ เป็นข้าที่แสดงออกไม่ดีนัก จึงล่วงเกินคุณหนูเข้า” เซียวมู่หยางกล่าวด้วยสีหน้าเก้อเขินอยู่บ้าง หัวใจเต้นระรัวเร็วขึ้นอย่างประหลาด แม้แต่ตอนสอบรอบตัดสินเขาก็ยังมิได้ประหม่าถึงเพียงนี้
“บทเพลงน้ำตาโฉมงามบทนั้น เป็นผลงานที่เจ้าประพันธ์ขึ้นจริงหรือ?” ฮวาเฉียนอวี่เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง แม้นางจะมั่นใจในใจอยู่ถึงเจ็ดแปดส่วนแล้ว ทว่าก็ยังปรารถนาจะได้ยินเซียวมู่หยางยอมรับด้วยหูตนเอง
“หากคุณหนูยังไม่เชื่อ ข้าสามารถแต่งสดขึ้นใหม่อีกบทหนึ่งได้ในบัดดล” เซียวมู่หยางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ด้วยเกรงว่าฮวาเฉียนอวี่จะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคนจำพวกเดียวกับไฉฮวา
“ไม่จำเป็นแล้ว ข้าเชื่อเจ้า” ฮวาเฉียนอวี่ยิ้มพริ้มพราย ดูราวกับเบิกบานใจยิ่งนัก หากฉิงเอ๋อร์อยู่ที่นี่ด้วยแล้วไซร้ คงต้องตกตะลึงจนพูดไม่ออกเป็นแน่ เพราะฮวาเฉียนอวี่ไม่เคยแย้มยิ้มได้สดใสถึงเพียงนี้มาก่อน