เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 หอเต่าดำ
เมื่อบทเพลงจบลง เซียวมู่หยางก็เดินออกจากห้อง ตรงลงมาจากชั้นที่สองแล้วก้าวออกจากเรือนเสียงสวรรค์ไป
หลังจากเสียงฉินจบลง ผู้บำเพ็ญฉินไม่น้อยต่างเดินออกมาจากห้อง ต่างสบตากันคราหนึ่ง ล้วนมองเห็นความตื่นตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย
“เมื่อครู่มิทราบว่าเป็นท่านยอดปรมาจารย์ผู้ใดมาเยือน ฝีมืออันล้ำเลิศ สภาวะแห่งเจตจำนงอันลึกล้ำกว้างไกล ช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก!” ผู้บำเพ็ญฉินผู้หนึ่งอดมิได้ที่จะเอ่ยปากชมเชย หลังจากได้ยินเสียงฉิน ปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือเป็นฝีมือบรรเลงของบุคคลระดับยอดปรมาจารย์ คนทั่วไปย่อมไม่มีฝีมือระดับนี้โดยเด็ดขาด
คนอื่น ๆ ครั้นได้ยินคำกล่าวของคนผู้นี้ต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง ยอมรับนับถืออย่างหมดใจ
จุดอันวิจิตรที่สุดของบทเพลงฉินนี้ก็คือสภาวะแห่งเจตจำนงที่แฝงเร้นอยู่ภายในบทเพลง ซึ่งถ่ายทอดความอาลัยอาวรณ์และความเศร้าโศกท่ามกลางความงดงามนั้นออกมาได้อย่างถึงแก่น เปี่ยมด้วยพลังโน้มน้าวอารมณ์อย่างยิ่ง พวกเขาตระหนักดีว่าตนเองมิอาจดีดบทเพลงฉินเช่นนี้ออกมาได้ ต่อให้มอบตำราเพลงฉินให้แก่พวกเขา ก็ยากที่จะรังสรรค์สภาวะแห่งเจตจำนงเช่นเดียวกันนี้ขึ้นมาได้
ในใต้หล้าปัจจุบัน เกรงว่าคงมีเพียงร่างหลักของผู้บรรเลงเท่านั้นจึงจะทำได้
“บทเพลงฉินนี้ มิได้มาจากฝีมือของบุคคลระดับยอดปรมาจารย์”