กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 487 คืนเข้าหอ 1
“ลูกเข้าใจแล้ว”
เสิ่นหลีคุกเข่าคำนับลาท่านพ่อท่านแม่ แล้วลุกขึ้นภายใต้การประคองของเผยอวี้ เสิ่นจิ้งหย่วนเดินมาหานาง
“อาหลี วันนี้พี่ใหญ่จะเป็นคนส่งเจ้าออกจากจวน”
เสิ่นหลีพยักหน้าเบา ๆ “ได้”
เสิ่นหลีเกาะอยู่บนแผ่นหลังกว้างกำยำของเสิ่นจิ้งหย่วน ผ้าคลุมหน้าสีแดงบดบังสายตา มองเห็นได้เพียงพื้นอิฐสีเขียวด้านล่างกับฝีเท้าก้าวยาวที่มั่นคง
เมื่อนางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว ได้ยินแม่สื่อข้าง ๆ ร้องคำว่า “ยกเกี้ยว” น้ำตาที่กลั้นไว้นานในดวงตาก็ร่วงลงมาในที่สุด