กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 359 ผลักดัน
ลู่เหนียนวิ่งไปเก็บกระต่ายขึ้นมา แล้วกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าเสิ่นเสี่ยวยา
พี่ชายอย่างลู่จิ่งได้แต่นั่งมองอย่างหึงหวง ปกติเขาก็พานางไปล่าสัตว์เหมือนกัน ทำไมตอนเขาล่าสัตว์ได้ นางไม่เห็นตื่นเต้นขนาดนี้เลย?
เมื่อเห็นลู่เหนียนตื่นเต้นขนาดนั้น เสิ่นเสี่ยวยาก็พลอยรับความสุขของนางมา ใบหน้าจึงเผยรอยยิ้มสดใส ปกตินางยิ้มเพียงบาง ๆ ไม่ค่อยมีครั้งไหนที่ยิ้มอย่างมีความสุขเช่นนี้
เสิ่นหลีเข้าป่ามาก็เพื่อเป็นเพื่อนพวกนางสองคนเล่น ไม่ได้มาล่าสัตว์ หากนางอยากล่า ก็ล่าได้อย่างรวดเร็วอยู่แล้ว
ลู่เหนียนยกคันธนูขึ้นด้วย “ข้าก็จะล่าสัตว์เหมือนกัน”