กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 พร้อมหน้าพร้อมตา
เสิ่นหลีขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ตอนเดินเข้ามาเมื่อครู่นางเห็นพี่สะใภ้ใหญ่ประคองท่านแม่เดินกะเผลก ดูท่าเท้าคงบาดเจ็บ
“ท่านแม่ เท้าของท่านเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”
นางรีบเข้าไปช่วยพี่สะใภ้ใหญ่ประคองหลินชุ่ยชุ่ยคนละข้าง แล้วพากลับไปนั่งบนเก้าอี้
“เฮ้อ ขาของแม่ไม่เป็นไรหรอก แค่ตอนเดินเผลอเหยียบลื่นแล้วหกล้ม หากเจ้ากลับมาช้ากว่านี้อีกสักสองสามวัน แผลก็แทบจะมองไม่เห็นแล้ว”
เสิ่นหลีมองพี่สะใภ้ใหญ่เป็นเชิงถาม พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเบา ๆ ด้วยตัวเอง นางถึงค่อยเชื่อ
ไม่ใช่ว่านางไม่เชื่อหลินชุ่ยชุ่ย เพียงแต่กังวลว่าบาดแผลที่ขานี้อาจไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุ แต่อาจมีคนจงใจทำ