กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 เข้าป่าล่าสัตว์
เผยอวี้มองสภาพแวดล้อมโดยรอบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงขอโทษว่า “นี่ หิมะตกหนักจนปิดภูเขาแล้ว ข้าเองก็แยกไม่ออกว่าทิศทางอยู่ทางไหน”
โม่ชิงมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ นี่เขาพูดหลอกผีกันหรืออย่างไร?
เผยอวี้อย่างเขาจะแยกทิศทางไม่ออกได้อย่างไร ถ้าเป็นเช่นนั้นจะนำทัพออกรบได้อย่างไร พูดออกมาแบบนี้ไม่ละอายใจบ้างหรือ?
“เจ้า...”
เผยอวี้กุมศีรษะ “อย่าเพิ่งรีบร้อน ให้ข้าคิดดี ๆ ก่อน”
โม่ชิงมองเขาด้วยความคาดหวัง หวังว่าเขาจะนึกออกว่าตำแหน่งนั้นอยู่ที่ไหน
“โอ๊ย ไม่ไหว พอคิดก็ปวดหัว นึกไม่ออกจริง ๆ”
โม่ชิง “...”