กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 319 ซ่อนทหารในหุบเขา
“อาหลี อย่าทำให้ข้าเป็นห่วง”
เสิ่นหลียังอยากพูดอะไรต่อ แต่ถูกคำพูดประโยคเดียวของเขาขัดไว้ นางจึงได้แต่พยักหน้ารับ “ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ระวังร่างกายด้วย”
“อืม”
เผยอวี้ก้าวฉับ ๆ ออกไป ไหนเลยจะยังมีท่าทางอ่อนแอเหมือนตอนกลางวัน ไม่นานนักเสิ่นหลีก็เห็นโม่ชิงเดินหาวออกมา
เขาเห็นเสิ่นหลียังยืนอยู่ที่เดิม แล้วมองไปยังทิศทางที่เผยอวี้จากไป ซึ่งตอนนี้มองไม่เห็นเงาแล้ว
“แม่นางเสิ่น ไม่ต้องเป็นห่วง เขาชินแล้ว ไม่มีอะไรหรอก”
“อืม”
“ดึกดื่นป่านนี้ หนาวจะตาย รีบกลับไปเถอะ ไม่อย่างนั้นถ้าเจ้าเป็นหวัด จื่ออันคงปวดใจอีก”