กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 300 ยื่นมือช่วยเหลือ
“สู้กันสิ ทำไมหยุดเสียแล้ว ข้ากำลังดูเพลินเลย!”
ถ้อยคำยั่วเย้าที่เจือแววท้าทายเข้าหูคนทั้งสอง พวกเขาพลันกำอาวุธในมือแน่น แล้วหันมามองเสิ่นหลีอย่างระแวดระวัง
“มองข้าทำไม พวกเจ้าไม่ใช่มีเรื่องแค้นกันหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็สู้ต่อสิ”
“ถ้าไม่สู้ก็ใส่ประตูกลับเข้าที่ แล้วเดินตรงไปเลี้ยวซ้าย ออกไปให้พ้น ๆ อย่ามารบกวนเวลานอนของข้า”
น้ำเสียงของนางเย็นเยียบ เจือความหมายเตือนอยู่หลายส่วน คนทั้งสองในห้องได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง
คนหนึ่งถามอย่างระมัดระวังว่า “ท่านมิใช่พวกเดียวกับพวกเขาหรือ?”
เสิ่นหลียิ้มบาง ๆ “ข้าไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าเลยสักคน แล้วตอนนี้ออกไปได้หรือยัง?”