กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 177 ราตรีมืด ลมแรง
เสิ่นหลีลืมตาขึ้น ฟังเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาที่ดังมาจากนอกประตู ก่อนยื่นมือไปสะกิดไป๋เหยาที่กำลังหลับอยู่ข้างกาย
ไป๋เหยาลืมตาขึ้น แววสับสนในดวงตาสลายไปในพริบตา จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงแผ่วเบานั้นเช่นกัน จึงหันไปมองคนข้างกาย
ท่ามกลางความมืด ดวงตาของนางไม่มีแววหวาดกลัว มีเพียงความรังเกียจและจิตสังหารที่วูบผ่าน
เสิ่นหลีบอกให้นางอยู่บนเตียง ส่วนนางค่อย ๆ ลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เดินมาถึงหน้าประตูห้อง ขณะนั้นพลังจิตของนางก็แผ่คลุมทั่วทั้งโรงเตี๊ยมแล้ว