กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 144 ใจหวั่นไหว
เมื่อนึกถึงลูกอมที่กินวันนี้ มันหวานมาก เขาไม่ได้กินมานานแล้ว จึงปลุกใจตัวเองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วก้าวเข้าไป
เพื่อไม่ให้คนอื่นเอาไปนินทา เสิ่นเจียวเจียวไม่ได้เดินตามหลังเขา ทิศทางที่นางนอนอยู่พอดีมองเห็นหน้าประตูเมือง
นางมองเสิ่นชางโย่วเดินเข้าไปทีละก้าวด้วยตาตนเอง จนผ่านไปสองเค่อก็ยังไม่เห็นเขาออกมา
นางพลิกตัวนอนตะแคง มองจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้า แล้วเผยรอยยิ้มโหดเหี้ยม
แบบนี้เหอไหลตี้คงไม่มีอารมณ์มาหาเรื่องนางแล้วกระมัง?
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนเหอไหลตี้ตื่น นางก็เอื้อมมือไปคลำข้างกายตามสัญชาตญาณ แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า