กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 71 ไล่ลมกับชื่อเยี่ยน
เสิ่นหลีฝืนทนความเจ็บปวดระหว่างขา ลากม้าเดินไปจนเกือบถึงที่พักของครอบครัว ถึงนึกขึ้นได้ว่าเม็ดบัวในมิติไม่ได้มีสรรพคุณรักษาแผลหรอกหรือ?
พอดีช่วงนี้เม็ดบัวสุกเต็มที่ไปไม่น้อย เสิ่นหลีเพียงนึกในใจ ฝักบัวดอกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ นางแกะเม็ดบัวออกมากินหนึ่งเม็ด รสหวานสดชื่นไม่เลวเลย
เสิ่นหลีกินไปสองเม็ดก็เก็บเม็ดบัวกลับเข้าไป
เม็ดบัวในมิติแทบจะสุกหมดแล้ว หากได้ผลจริง พรุ่งนี้นางจะเก็บให้หมดเลย
“อาหลีใช่เจ้าหรือไม่?”
เสิ่นฉางซานยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มองร่างที่จูงม้าเดินเข้ามาแล้วถามอย่างสงสัย
“ท่านพ่อ ข้าเอง”
เสิ่นฉางซานวิ่งออกมาจากเงามืด “อาหลี บาดเจ็บหรือไม่?”