ตอนที่ 299 ไม่ใช่เสียงหวาน ไม่ใช่คนหวาน ข้าว่าท่านแม่ทัพเห็นว่านางปากหวานต่างหาก

ยามนี้รักษาชีวิตรอดมาได้ ทั้งยังเอ่ยปากพูดได้สองสามประโยค ก็นับว่าดียิ่งแล้ว

เขากลับยังเพ้อฝันว่าตนเองจะกินดื่มขับถ่ายได้เหมือนคนปกติทั่วไป

ยามที่น้ำแกงปลามาถึงมือ ข้อมือก็พลันเอียงคว่ำลงไปทันทีด้วยไม่อาจออกแรงได้

ยังดีที่ซ่งจือเหลียนตาไวและมือไว รีบประคองชามน้ำแกงปลาไว้ได้ก่อน น้ำแกงจึงมิได้หกเลอะเทอะ

อยู่เบื้องหน้าทหารนับพันนับหมื่นโจวจื่อเหยียนมิเคยเปลี่ยนสีหน้า ยามที่ศัตรูใช้ทัณฑ์ทรมานอันเหี้ยมโหดที่สุดทารุณเขา เขามิเคยส่งเสียงร้องแม้แต่ครึ่งคำ กระทั่งตอนที่พวกมันใช้วิธีระบายโทสะอันน่าอดสูที่สุดเหยียดหยามเขา เขาก็มิเคยหลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว

ทว่ายามนี้ เพียงเพราะตนเองถือชามไม่อยู่ จนแม่นางผู้นี้บังเอิญแตะถูกร่างกายเข้า กลับทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า