ตอนที่ 285 แม่ของต้าซง พวกเราผิดไปแล้ว

แต่เซี่ยหว่านชิวกลับรู้สึกว่าไม่มีอันใดไม่ได้ ยามที่ผู้พลัดถิ่นพุ่งเข้ามาในครานั้น คนตระกูลเฝิงไม่มีถอยหนีแม้แต่คนเดียว ยืนหยัดอยู่ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับบ้านซ่งมาโดยตลอด

ด้วยทรัพย์สินในบ้านของตระกูลเฝิง ย่อมไม่จำเป็นต้องมาเสี่ยงภัยใหญ่หลวงถึงเพียงนี้เลยสักนิด

ในเมื่อผู้อื่นมีน้ำใจเปี่ยมไมตรี เหตุใดนางจะใจกว้างสักหน่อยมิได้เล่า

ยามนี้เป็นยุคแห่งความโกลาหล พึ่งพาเพียงบ้านซ่งครอบครัวเดียวคงยากจะเอาชีวิตรอด หากสร้างกลุ่มคนที่นิสัยใจคอดีและน่าไว้วางใจขึ้นมาสักกลุ่ม ข้าวสารธัญพืชเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อันใดเลยจริง ๆ

“รับไปเถิด ไม่ต้องคืนหรอก อีกประการ ประเดี๋ยวพวกเจ้าก็ไม่ขาดแคลนธัญพืชแล้ว ไม่ต้องเกรงใจข้าถึงเพียงนี้”

เดิมทีแม่เฝิงยังคิดจะเอ่ยปากว่า จะไม่คืนได้อย่างไร ติดค้างธัญพืชแล้วไม่คืน ย่อมไม่มีเหตุผลเช่นนี้