กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“หากมิใช่เพราะการลงแรงของตระกูลลั่วพวกเรา ป่านนี้พวกเจ้าจะได้ใช้ชีวิตอย่างตอนนี้หรือ? คนเราต้องรู้จักสถานะของตนเอง หากรู้ความเสียหน่อย ก็ควรจะถอยออกไปเอง”
แววตาดูแคลนของแม่นมจางแทบจะพ่นทะลักออกมา
แม้ในวันเวลาที่ต่ำต้อยที่สุด ซ่งจือเหลียนก็มิเคยดูถูกเหยียดหยามตนเองเลยสักครั้ง
ช่วงเวลานี้ได้รับการอบรมบ่มเพาะจากเซี่ยหว่านชิว ในใจจึงมองผู้มีอำนาจเหล่านี้อย่างทัดเทียมกันมากขึ้นหลายส่วน
ยามนี้ถูกคนฉีกหน้าดูหมิ่นต่อหน้า นางจึงมิเกรงใจแม้แต่น้อย ตอกกลับไปตรง ๆ ว่า:
“เช่นนั้นตระกูลลั่วของพวกเจ้าก็ลองมาเอาเรื่องดูสิ? ได้ยินคนเขาพูดกันว่า ตอนนั้นคุณชายลั่วถึงกับคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าท่านแม่ของข้าเชียวนะ ตอนนี้รักษาโรคหายแล้ว ปากก็กลับมาแข็งอีกแล้วรึ?”
“เจ้า!”