เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ซ่งจือหลานเอ่ยปากเจื้อยแจ้วเสียยืดยาว ทว่าซ่งจือเหลียนกลับฟังไม่เข้าใจเลยสักประโยค ได้แต่มองดูนางพลางน้ำตาคลอเบ้า
พี่หญิงสองผู้งดงามเฉลียวฉลาด ทั้งยังมีจิตใจเมตตาของนาง ไฉนจึงกลายสภาพเป็นเพียงโครงกระดูกเดินได้เช่นนี้เล่า?
ผิวพรรณขาวเนียนแต่ก่อนก็กลับกลายเป็นดำคล้ำ ทั่วทั้งร่างผอมกะหร่องจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก แขนที่หิ้วตะกร้าอยู่แลดูแล้วยังมิได้หนาเท่ากับหูหิ้วตะกร้าเสียด้วยซ้ำ
ซ่งจือเหลียนย่อมรู้ดีว่าในยามปีภัยแล้งเช่นนี้ไม่มีผู้ใดอยู่อย่างสุขสบาย แต่ด้วยชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านซ่งที่มีกินมีดื่ม นางจึงลืมเลือนความเป็นอยู่ของผู้คนภายนอกไปเสียนานแล้ว
เมื่อเห็นเอ้อร์อินผอมโซถึงเพียงนี้ จึงอดเอ่ยปากถามมิได้ว่า “พี่หญิงสอง ไฉนท่านจึงกลายสภาพเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า?”
เอ้อร์อินกลับหัวเราะออกมา รอยยิ้มยังคงแฝงไว้ด้วยความเปิดเผยอยู่หลายส่วน