ตอนที่ 201 หมู่บ้านต้าหยางของพวกเจ้าหาแหล่งน้ำเจอแล้วหรือ?

เจ้าเจ็ดตบอกตนเอง ท่าทางประหนึ่งวีรชนผู้ห้าวหาญ ทว่าต่อมาพลันนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ จึงชะงักงันไป

“รุ่ยเฟิ่ง เจ้าว่าการหนีภัยแล้งนี้ก็ไม่รู้จะต้องหนีไปจนถึงเมื่อใด มิสู้นัดวันแต่งเข้ามาล่วงหน้าเสียเลยเล่า?”

เจ้าเจ็ดไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับคุณหนูหม่า ได้แต่เอ่ยอึกอักอ้อมแอ้ม

“นั่นย่อมไม่ได้ เหลือเวลาเพียงไม่กี่วัน ที่บ้านยังต้องเตรียมสิ่งของหนีภัยแล้ง จะมีเวลามาจัดงานเรื่องนี้ได้อย่างไรกัน?”

คุณหนูหม่ามองเจ้าเจ็ดด้วยความรู้สึกที่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกจริง ๆ

เจ้าเจ็ดนิ่งเงียบไป พอนึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้ที่บ้านก็มีเรื่องยุ่งยากเต็มไปหมด จึงได้แต่ล้มเลิกความคิด

ทั้งสองเอ่ยพร่ำรำพันความในใจกันอีกครู่หนึ่ง เจ้าเจ็ดถึงได้จากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ยามรีบร้อนกลับมาถึงบ้านซ่ง คนบ้านซ่งก็กำลังกินข้าวกันอยู่แล้ว