เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ทว่าเซี่ยหว่านชิวคร้านจะฟังเขาพล่ามไร้สาระ จึงเอ่ยขึ้นตรง ๆ “เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้ากับเที่ยงวันเจ้าก็ไม่ต้องกิน รอไปกินมื้อค่ำทีเดียวเลยแล้วกัน ข้าเห็นว่าเจ้าอิ่มหมีพีมันจนว่างเกินไปจริง ๆ”
“ยายแก่เจ้า…”
“ท่านแม่ คุณชายลั่ว พวกท่านไม่ต้องมาถกเถียงกันเพราะเรื่องของลูกหรอกเจ้าค่ะ ลูกจะไม่ไปพบเขา”
“พูดได้ดี! มันต้องอย่างนี้สิ ชั่วชีวิตนี้อย่าได้ไปมาหาสู่กันอีกเลยจะดีที่สุด!”
ในที่สุดลั่วเหวินเฟิงก็รู้สึกสำราญใจขึ้นมาบ้าง มุมปากอดไม่ได้ที่จะผุดรอยยิ้มขึ้นมาหลายส่วน
ครานี้เซี่ยหว่านชิวไม่ได้สนใจลั่วเหวินเฟิงที่คอยก่อเรื่องวุ่นวายไม่หยุด นางเพียงหันไปมองซ่งจือเหลียน
“เมื่อก่อนพวกเจ้ามิใช่รักใคร่ผูกพันกันลึกซึ้งหรอกหรือ เหตุใดตอนนี้ถึงไม่อยากพบเขาล่ะ?”
สีหน้าของซ่งจือเหลียนสงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง ราวกับว่าคนที่เซี่ยหว่านชิวเอ่ยถึงเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง