ตอนที่ 147 อู๋ต้งเหลียงผู้ตะลึงงัน

“ในเมื่อพวกเจ้าตระกูลอู๋ยืนกรานจะรั้งข้าไว้ เช่นนั้นข้าก็จะฝืนอยู่ที่นี่สักสองสามวันก็แล้วกัน ตอนนี้ข้าหิวแล้ว ยายแก่ใกล้ตาย เจ้ารีบไปทำอาหารให้ข้าเสีย หากชักช้านานเกินไป ไม่แน่ว่าข้าอาจคลุ้มคลั่งต่อไปก็เป็นได้!”

หลังซ่งจือฉินกล่าวจบ นางยังจงใจยกมีดทำครัวในมือขึ้นลงสองสามครั้ง

นางไม่เชื่อหรอกว่า เมื่อเผยนิสัยที่แท้จริงออกมาแล้ว ตระกูลอู๋จะยังอดทนนางได้ตลอดไป สักวันหนึ่งพวกเขาย่อมต้องทนไม่ไหวแน่!

แม่อู๋โกรธจนแทบหน้ามืด มือสั่นเทาชี้นางอยู่นาน

“เจ้า...เจ้า...ช่างเกินไปแล้ว เกินไปจริง ๆ ข้าเป็นแม่สามีของเจ้า เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้ากล้าดีอย่างไรกัน?”