ตอนที่ 134 ข้าไม่รู้จักนาง

“เจ้า... เจ้า... เจ้า...”

ลั่วเหวินเฟิงเบิกตากว้าง เขาไม่เคยพบเห็นหญิงชราที่ไร้เหตุผลถึงเพียงนี้มาก่อน

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร หากคิดจะไปก็พูดมาเพียงคำเดียว ขณะที่ยังไม่ได้ขนของ ข้าจะเรียกท่านพ่อของเจ้ากลับมา”

ลั่วเหวินเฟิงหมดเรี่ยวแรงลงทันที สถานการณ์บีบบังคับผู้คน โอกาสทรมานตนเองเช่นนี้เขากับท่านพ่ออุตส่าห์พยายามทุกวิถีทางกว่าจะได้มา หากล่วงเกินนางเพราะคำพูดเพียงประโยคเดียว ความพยายามก่อนหน้านี้ทั้งหมดก็คงสูญเปล่า

ดังนั้นเขาจึงฝืนกล้ำกลืนความคับแค้นเอาไว้ แล้วเปลี่ยนคำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากเป็น “ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว นี่คือความสำนึกผิดของตระกูลลั่ว พวกเราสมควรมอบให้ท่านอยู่แล้ว สมควรอยู่แล้ว”

“ในเมื่อสมควรอยู่แล้ว เช่นนั้นยังไม่รีบไปทำงานอีกหรือ?”