ตอนที่ 105 รู้สึกแปลกแยกเพราะไม่อาจหลอมรวมเข้ากับพวกเขาได้แม้แต่คนเดียว

ซ่งจือฉินพูดพลางลากอู๋ผิงมาที่โต๊ะกินข้าว

เสียดายนักที่บนโต๊ะกินข้าวถูกคนบ้านซ่งเหล่านี้กินจนไม่เหลือแม้แต่เศษน้ำแกง เหลือไว้เพียงกองกระดูกเป็ดหัก ๆ ชิ้นเล็กชิ้นน้อยกองหนึ่งเท่านั้น

เซี่ยหว่านชิวคร้านจะสนใจนาง เวลานี้นางกินอิ่มแล้ว อารมณ์กำลังเบิกบาน จึงจมดิ่งอยู่กับโลกแห่งความสุขของตนเองตามลำพัง

ซ่งจือฉินไม่พอใจขึ้นมา “ท่านแม่ ข้าพูดกับท่านอยู่นะ ท่านได้ยินหรือไม่? รีบไปทำข้าวมาให้ข้ากับผิงผิงกินเดี๋ยวนี้เลย ท่านไม่รู้หรอก วันนี้พ่อสามีบ้านเราโมโหโกรธาครั้งใหญ่ ข้ากับผิงผิงไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นโต๊ะกินข้าวเลย พ่อของเด็กก็ไม่รู้ความ ไม่รู้จักเก็บไว้ให้สองแม่ลูกเราบ้าง ความรู้สึกยามท้องหิวมันทรมานเกินไปจริง ๆ นี่อย่างไรเล่า สบโอกาสพอดี ข้าอุตส่าห์ให้โอกาสพวกท่านได้มาปรนนิบัติสองแม่ลูกเราสักครั้ง”